Witam samotne kobiece serca. Jak się macie, wszystko "ok"? U mnie też "świetnie", dzień jak co dzień, niebo pokryte szarymi chmurami z których od czasu do czasu popada deszcz, ludzie zajęci swoimi sprawami, szczęśliwe pary obnoszące się ze swoim szczęściem. Młodzi rodzice, zatroskani ale uśmiechnięci poświęcają swój czas dzieciom. Starsi ze spokojem i miłością spoglądają na swoje rodziny, na wnuki. I można by rzec nic specjalnego...dzień, noc, potem znowu dzień. Nie widzą jednak i nie słyszą..jak bardzo samotni ludzie cierpią w ciszy. Nie widzą i nawet nie domyślają się, że niejedno męskie serce pęka już kolejny raz z bolu i samotności. Nie widzą mokrych poduszek od kobiecych łez, które płyną w ciszy nocy, gdy nikt nie widzi. Nie chcą nawet zauważyć jak bardzo poranione samotne serca chcą kochać, starają się i zostają z niczym...wyśmiane, pogardzane i wykorzystywane. Co takiej szczęśliwej i spełnionej osobie może powiedzieć ktoś, kto latami a nawet dekadami czuje kompletna pustkę i samotność? Życie jest okrutnie nie fair, bo jak można porównać kogoś kto weźmie ślub w wieku 20 kilku lat z kimś kto tego pragnie a niestety przez pół życia jest sam? Owszem, można wygłaszać płomienne mowy, że jeszcze taka osoba się nie pojawiła, że warto czekać. Tylko pytanie czy czasu jest na tyle żeby czekać? Można rok dwa ale nie dekady. Czasem wchodzę tutaj i czytam wasze wpisy...naprawdę bardzo bym chciał abyście wszystkie kobiece serca znalazły to czego pragniecie na tym łez padole. Czuję
