Mam dwie znajome. Jedna 35 lat, nigdy w związku takim poważnym. Druga 38lat, po kilku nieudanych, zrezygnowana. Obie ciągle mówią o tym, jak bardzo chcą mieć kogoś obok. Że czas ucieka, że chciałyby stabilizacji, kogoś na poważnie, dom, rodzinę, dzieci. Spotykamy się czasem na kawę i co słyszę? Że ciężko, że nie ma wartościowych mężczyzn, że same porażki na Tinderze. Okej. Rozumiem. Też tam kiedyś byłem więc pewnych rzeczy nie da się tam od zobaczyć. Więc wierzę na słowo! Ostatnio jedna z nich wręcz błagała, żebym ją z kimś poznał. Jakiegokolwiek normalnego faceta, serio, nie jestem wybredna mówiła. Ty znasz tyle osób. No to się rozejrzałem w mojej głowie. Mam kumpla jest kierowcą autobusu, 37 lat, kawaler, cichy, uprzejmy, spokojny. Zawsze punktualny,zero dramatów. Pomyślałem może cos z tego wyjdzie ? Zaproponowałem, opowiedziałam o nim, podkreśliłem, że to dobry człowiek. A ona tylko skrzywiła się i mówi: Kierowca? Nie no, ja to chciałabym kogoś z ambicjami. Może informatyk czy programista, ktoś z własną firmą, a może budowlaniec. Przystojny, błyskotliwy, żeby miał o czym pogadać. Zgłupiałem. Z drugą było podobnie. Znam gościa z zawodu masażysta, wrażliwy, zadbany, lubi zwierzęta, trochę introwertyk, ale bardzo ciepły. Ona: Masażysta to tak jakoś niepoważnie. Ja to bym chciała kogoś z pasją, pewnego siebie, silnego, z planem na życie. A najlepiej jakby jeszcze był wysoki, miał brodę i jeździł SUV-em. Myślałem, że z krzesła spadnę . Ale to nie koniec tymczasem ci fa