Mam dwie znajome.
Jedna 35 lat, nigdy w związku takim poważnym.
Druga 38lat, po kilku nieudanych, zrezygnowana. Obie ciągle mówią o tym, jak bardzo chcą mieć kogoś obok. Że czas ucieka, że chciałyby stabilizacji, kogoś na poważnie, dom, rodzinę, dzieci.
Spotykamy się czasem na kawę i co słyszę?
Że ciężko, że nie ma wartościowych mężczyzn, że same porażki na Tinderze. Okej. Rozumiem. Też tam kiedyś byłem więc pewnych rzeczy nie da się tam od zobaczyć. Więc wierzę na słowo!
Ostatnio jedna z nich wręcz błagała, żebym ją z kimś poznał. Jakiegokolwiek normalnego faceta, serio, nie jestem wybredna mówiła.
Ty znasz tyle osób.
No to się rozejrzałem w mojej głowie.
Mam kumpla jest kierowcą autobusu, 37 lat, kawaler, cichy, uprzejmy, spokojny. Zawsze punktualny,zero dramatów.
Pomyślałem może cos z tego wyjdzie ?
Zaproponowałem, opowiedziałam o nim, podkreśliłem, że to dobry człowiek. A ona tylko skrzywiła się i mówi:
Kierowca? Nie no, ja to chciałabym kogoś z ambicjami. Może informatyk czy programista, ktoś z własną firmą, a może budowlaniec. Przystojny, błyskotliwy, żeby miał o czym pogadać.
Zgłupiałem.
Z drugą było podobnie. Znam gościa z zawodu masażysta, wrażliwy, zadbany, lubi zwierzęta, trochę introwertyk, ale bardzo ciepły.
Ona:
Masażysta to tak jakoś niepoważnie. Ja to bym chciała kogoś z pasją, pewnego siebie, silnego, z planem na życie. A najlepiej jakby jeszcze był wysoki, miał brodę i jeździł SUV-em.
Myślałem, że z krzesła spadnę .
Ale to nie koniec tymczasem ci faceci ten kierowca i ten masażysta też mają swoje super wizje. Jeden marzy o kobiecie z talią osy i nogami do nieba, najlepiej takiej, co chodzi
tylko w sukienkach. Drugi powiedział wprost:lubię kobiety zadbane, wysportowane, z klasą, z charakterem. Najlepiej bez dzieci.
I tak siedzę wczoraj i myślę.
Ludzie samotni, z sercami pełnymi pragnień, z głowami pełnymi oczekiwań. Mogliby być razem, mieć siebie, wspólne śniadania, wakacje, głupie seriale pod kocem. Ale każdy czeka. Na kogoś lepszego. Ładniejszego. Bogatszego. Mądrzejszego. Idealnego.
A przecież szczęście to nie casting. Miłość nie przyjeżdża w garniturze ani w sukience z Instagrama.
Wszyscy chcą partnera czy partnerkę jak z reklamy, a nikt nie pyta sam siebie:
Czy ja jestem tą osobą, której sam bym chciał?
Czy ja jestem partnerem, jakiego szuka ktoś?
Nie ma złotych rad. Ale jedno wiem, że warto czasem spojrzeć szerzej niż przez filtr marzeń.
Nie musi być książę. Może być ktoś, kto zna Twoją ulubioną herbatę i pamięta, że nie znosisz białejczekolady. Za to potrafi zrobić coś dobrego do jedzenia .Nie ma nałogów. Jest lojalny. Uczciwy. Zaangażowany. I to już jest sporo!